เมนูอาหารเจ เทศกาลกินเจ

รวบรวม...เมนูอาหารเจอร่อยๆ สูตรอาหารเจง่ายๆ

คลิ๊กเลย >>> รวบรวมเมนูอาหารเจ..อร่อยๆ   สอนทำอาหารเจง่ายๆ

วันอังคารที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2560

ให้ทานชีวิตได้อายุยืนยาว


ให้ทานชีวิตได้อายุยืนยาว

พระธรรมโอวาท...

"อายุยืนยาวคือความปรารถนาของมนุษย์ทุกผู้นาม แม้เงินทองจะสามารถซื้อประเทศทั้งประเทศได้ แต่เงินนั้นก็ไม่อาจซื้ออายุที่ยืนยาวได้ ต่อให้ฐานะของเราสูงส่ง อำนาจท่วมท้นล้นฟ้าก็ยากที่จะเพิ่มเติมอายุขัยได้ แล้วจะทำอย่างไรให้มนุษย์มีอายุขัยและวาสนาที่ยืนยงยาวนานได้เล่า ?

ในพุทธคัมภีร์บทหนึ่งที่กล่าวถึงผลลัพธ์ที่ได้จากการให้ทาน ๕ ชนิดว่า "ให้ทานชีวิต ต่ออายุยืนยาว พ้นเจ็บป่วย"  คำว่า "ให้ทานชีวิต" ในที่นี้ก็คือละเว้นจากการฆ่าสัตว์ ปล่อยสัตว์ ปกป้องคุ้มครองสัตว์ ในคัมภีร์ปี้อวี้จิงได้บันทึกเอาไว้ว่า มีเณรน้อยรูปหนึ่งได้ช่วยชีวิตของมด ด้วยเหตุนี้ทำให้ตนเองนั้นอายุยืน แม้นปารถนาอายุยืนยาว นอกจากช่วยเหลือผู้คนขจัดทุกข์บำรุงสุขแล้ว ยังต้องธำรงไว้ซึ่งเมตตาจิต คือการละเว้นจากการฆ่าสัตว์ เมื่อปลูกเหตุแห่งการรักษาคุ้มครองและไม่ละเมิดชีวิตผู้อื่นแล้ว เช่นนี้ฟ้าย่อมให้ชีวิตที่ยืนยาวเป็นผลตอบแทนแน่นอน"

วันเสาร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2560

สัตว์ทั้งหลายที่เรากิน จิตเขาหายินยอมไม่

พระอริยะเจ้ากล่าวว่า


"จิตญาณลุ่มหลงเพราะปากโลภอยาก
สัตว์ทั้งหลายที่เรากิน จิตเขาหายินยอมไม่
จิตของเราโหดร้ายดั่งมิจฉามาร
วิญญาณสัตว์ จิตคุกรุ่นด้วยความโกรธแค้น"

     ในกาลยุคท้ายปลายกัป เจ้ากรรมนายเวรติดตามทวงหนี้กรรมกระชั้นชิด กาลเวลาฟ้าผันผ่านไปรวดเร็ว

     โลกกำลังเข้าสู่กลียุค เต็มไปด้วยภัยพิบัติมากมายทั้งภัยจากธรรมชาติ ภัยจากน้ำมือมนุษย์ ล้วนเป็นความแค้นที่คุกกรุ่นของเวไนยซึ่งเรากินเนื้อของเขา และกรรมเวรที่เราก่อ ทำให้เราได้รับผลสนองในสิ่งที่ตนเองก่อ ผู้ที่มีโอกาสได้รับการถ่ายทอดวิถีจิตจากพระวิสุทธิอาจารย์ ควรรู้ถนอมรักษาจังหวะโอกาสที่ดีของชีวิต เร่งบำเพ็ญจริงปฏิบัติแท้

     คนทุกวันนี้ชอบกินเนื้อสัตว์ เพื่อสนองความอร่อยลิ้นของตน มีใครฉุกคิดบ้างว่าคนเรานั้นรักชีวิต สัตว์ทั้งหลายต่างก็รักชีวิตเหมือนกัน คนเราต้องการมีอายุยืนสัตว์ก็ต้องการมีอายุยืนเช่นกัน แต่ทุกวันกลับไปตัดชีวิตของผู้อื่นให้สั้นลง

     ทุกท่านลองคิดพิจารณาดูว่า เพราะความโลภอยากของคนเรา สัตว์ทั้งหลายต้องสังเวยชีวิตวันละเท่าไหร่ ทั้งที่พวกเขาก็มีครอบครัว พวกเขาก็ต้องการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ แต่พวกเขาสรรพสัตว์กลับไม่มีสิทธิเรียกร้องเสรีภาพของตัวเอง เพราะมนุษย์ส่วนใหญ่เข้าใจว่าสัตว์เกิดมาเพื่อเป็นอาหารของมนุษย์ แท้จริงแล้วการงดเว้นเนื้อสัตว์ นอกจากเป็นการบ่มเพาะจิตเมตตาธรรมแล้วยังมีผลดีต่อสุขภาพด้วย"

     หากปรารถนาจะได้รับบุญวาสนา ความมีอายุมั่นขวัญยืน พึงหยุดฆ่าสัตว์ มีจิตเมตตา รู้สละทาน

วันพฤหัสบดีที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2560

เหล่าสรรพสัตว์เวไนย์ต่างก็มีพ่อแม่

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ท่านพญายม กล่าวว่า


"กายมนุษย์นั้นได้มายาก เป็นเพราะไม่รู้ถึงเหตุต้นผลกรรมเอาแต่โลภในลาภปากของตนเอง ทำให้เวไนยสัตว์ต้องถูกฆ่า

เหล่าวิญญาณบาปทั้งหลายแท้ที่จริงพญายมท่านก็ไม่อยากลงโทษหนัก

แต่ทำไม...?  เวลาที่มนุษย์พวกเจ้ากินเลือดเนื้อของเวไนยสัตว์นั้นจึงไม่มีจิตเมตตาเลย เหล่าเวไนยสัตว์ สรรพสัตว์สรรพชีวิตต่างก็มีพ่อแม่ มนุษย์กินพวกเขาเท่ากับทำลายครอบครัวของเขา(เหล่าสรรพสัตว์)

ครอบครัวของเขาก็ต้องแตกแยกสลาย สร้างความเศร้าโศกเสียใจ ความเสียใจนี้กลายเป็นความโกรธแค้น เมื่อมีความโกรธแค้นจึงเกิดการแก้แค้น

นั่นและ....เวรกรรมตามสนองแล้ว เมื่อมนุษย์มาถึงยมโลก เอาแต่อ้อนวอนให้พระโพธิสัตว์เมตตา สิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตา มันไม่สายไปแล้วหรือ...?"




วันพุธที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2560

กรรมร่วมในการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทรงเมตตา...

      "นอกจากตัวเราไม่รับประทานเนื้อสัตว์แล้ว ต้องตักเตือนขอร้องอย่าให้คนอื่นรับประทานเนื้อสัตว์ ในโลกนี้ยังมีคนอีกมากมายที่มีอาชีพเกี่ยวกับการฆ่าสัตว์ เช่น
  • อาชีพเลี้ยงสัตว์เพื่อส่งฆ่า
  • อาชีพฆ่าสัตว์
  • อาชีพขายปลา ขายเนื้อสัตว์
  • ค้าส่ง ค้าปลีก เนื้อสัตว์ในตลาด หรือร่วมลงทุนด้วย
  • เปิดร้านอาหารคาว เปิดภัตตาคารอาหารคาวที่ใช้เนื้อสัตว์ปรุงอาหาร เป็นเจ้าของร้าน ผู้ร่วมลงทุน พ่อครัว แม่ครัว คนเสิร์ฟอาหาร คนล้านจานชาม คนงานที่รับจ้างทำงานสารพัดในร้านอาหารเนื้อสัตว์ตามภัตตาคาร
  • ผู้รับผิดชอบการขนส่งปลา ขนส่งเนื้อสัตว์ไปขายที่ตลาด รวมถึงคนขับรถ หรือเป็นคนขับรถส่งไปโรงฆ่าสัตว์
หน้าที่ดังกล่าวมาข้างต้นเป็นผู้ร่วมก่อกรรมในการฆ่า นอกจากผู้รับหน้าที่ฆ่าสัตว์ที่ใช้เครื่องมือในการฆ่า หรือใช้แรงคนในการฆ่า ส่วนหน้าที่นอกจากนี้แม้มิได้เป็นผู้ลงมือฆ่าโดยตรง แต่ในเวลาเดียวกันกลับเป็นเหตุให้สัตว์เหล่านั้นตาย นี่ก็เป็นผู้ร่วมก่อกรรมในการฆ่าด้วยเช่นกัน

พูดถึงร้านอาหารหรือภัตตาคารขายอาหารคาวเนื้อสัตว์ ผู้ที่รับผิดชอบร้าน ผู้เป็นเจ้าของร้าน หุ้นส่วนผู้ร่วมลงทุน ถึงแม้คนเหล่านั้นเพียงลงทุนหรือร่วมหุ้นด้วยเงิน แม้ไม่ถึงกับกระทำการฆ่าโดยตรงหรือมิได้เข้าไปรับประทานเนื้อสัตว์ แต่คนเหล่านั้นต้องรับผิดชอบรับผลแห่งกรรมในการมีส่วนร่วมในการฆ่าด้วย

ผู้ที่เป็นลูกจ้างในร้านอาหารคาว ในร้านอาหารถ้าหากไม่มีลูกจ้างช่วยทำงาน ร้านก็ยากที่จะประกอบการค้าได้ ดั้งนั้นลูกจ้างก็จะต้องร่วมรับสวนในการฆ่าด้วย

ผู้ช่วยล้านจานชาม ก็จะต้องร่วมรับในหนึ่งส่วนด้วย ถึงแม้จะล้านจานชาม เพียงแต่นำจานชามที่คนอื่นรับประทานแล้วมาทำความสะอาด แต่หากร้านอาหารขายเนื้อสัตว์นั้นไม่มีคนล้างจานชาม ร้านอาหารขายเนื้อสัตว์นั้นก็ประกอบการค้าไม่ได้

คนที่ทำงานจุกจิกสารพัดในร้านอาหารเนื้อสัตว์  นักเรียนนักศึกษาทำงานพิเศษในร้านอาหารเนื้อสัตว์ หาเงินเรียนหนังสือ ล้วนต้องรับหนึ่งส่วนในการฆ่า นี่คือ "การฆ่าทางอ้อม"

ในร้านอาหารปรุงขายเนื้อสัตว์หนึ่งร้าน ผู้ร่วมก่อให้เกิดหนี้สินเวรกรรม คือกรรมร่วม 

วันข้างหน้าถึงคราวจังหวะเวลาที่เหมาะสมเหตุปัจจัยแห่งเหตุต้นผลกรรมมาถึง คนเหล่านี้จะได้รับผลจากการทวงหนี้สินเวรกรรมล้างแค้นจากเจ้ากรรมนายเวร

คนทั่วไปเปิดร้านขายอาหารคาวเนื้อสัตว์ หรือขายปลา ขายเนื้อสัตว์ การค้าดีลูกค้ายิ่งมายิ่งมาก เงินไหลเข้าต่อเนื่อง จึงขยายกิจการเปิดสาขามากขึ้น การค้ายิ่งทำยิ่งรุ่งเรื่อง เงินในธนาคารตัวเลขเพิ่งสูงขึ้น แต่ก่อกรรมจากการฆ่าเพิ่มขึ้นเช่นกัน

คนทั่วไปไม่รู้ เข้าใจว่าค้าขายดี จึงขยายสาขาร้านอาหารคาวเนื้อสัตว์มากขึ้น การค้าดี ความร่ำรวยเป็นผลบุญวาสนาสั่งสมจากอดีตชาติ การเปิดร้านอาหารคาวนั้น บาปกรรมจากการฆ่าสัตว์ตนเองจักต้องรับ

หากไม่ได้เปิดร้านอาหารคาวเนื้อสัตว์ ไม่ได้ขายเนื้อปลา ไม่ได้ขายเนื้อสัตว์ บุญวาสนาจะสนองได้จากการประกอบอาชีพอื่นสัมมาอาชีพ ยังเป็นคนร่ำรวยได้ตามผลบุญ

เปิดร้านอาหารคาวก่อหนี้กรรมจากการฆ่าสัตว์ กรรมจากการฆ่ายากที่จะชดเชยได้ วันข้างหน้าจะต้องรับผลกรรมสนอง จึงกล่าวได้ว่าได้ไม่เท่ากับเสีย คนในโลกนี้ต้องเข้าใจว่า บุญวาสนากับหนี้กรรมต่างกัน 

เปิดร้านอาหารคาวขายอาหารเนื้อสัตว์ กรรมสนองจากหนี้กรรมที่สั่งสมไว้ ทั้งในอดีตชาติจะกลับมาสนองเป็นเรื่องๆไป อาจเป็นผลทำให้เจ็บป่วย นั่นคือได้ไม่เท่าเสีย 

แต่คนตายเพราะเงินทอง มีบางคนแสวงหาความร่ำรวย ความทะเยอทะยานอยากร่ำรวย จึงไม่กลัวตาย หนี้กรรมนี้หากมิได้ปรากฏแก่ตัวเองที่เจ็บไข้ได้ป่วย หรือกรรมตกทอดเป็นภัยต่อลูกหลาน ทำให้เกิดมาสติสัมปชัญญะบกพร่อง ร่างกายพิการแต่กำเนิด บ้างก็ขาดขาไปข้าง
หนึ่ง ขาดแขนไปข้างหนึ่ง หรือไม่มีทั้งแขนและขา เงินทองที่หามาได้จากการขายอาหารคาวเนื้อสัตว์ ต้องเอามาเลี้ยงดูลูกหลานพิการหนึ่งชีวิต อย่างนี้คุ้มไหม ? 

บางคนยังไม่เคยพบกับกรรมตามสนองมาก่อน จึงคิดว่าผลกรรมตามสนองไม่มี กรรมตามสนองหากมิได้ปรากฏในรูปความเจ็บป่วยของตนเอง หรือกรรมตกทอดเป็นภัยกับลูกหลาน ตายไปแล้วยิ่งน่าสงสาร เพราะโทษทัณฑ์แห่งผลกรรมที่ได้รับในยมโลก หนี้กรรมตามสนองยิ่งร้ายแรงกว่า  

หลังจากเป็นวิญญาณแล้ว คิดจะให้คนอื่นช่วยเหลือ หรือขอความช่วยเหลือจากลูกหลานยากยิ่งกว่า เพราะว่าตอนนั้นอยู่ในโลกวิญญาณ เสียงร้องขอความช่วยเหลือใครจะได้ยิน ลูกหลานไม่ได้ยิน จะเข้าฝันต้องมีบุญกุศลจึงเข้าฝันได้ บุญสัมพันธ์อย่างนี้มิใช่จะขอมาได้ง่าย ดังนั้นตายไปเป็นวิญญาณแล้วได้รับกรรมสนองยิ่งเป็นทุกข์ ยิ่งน่าสงสาร"



กินเจ เหตุใด ?...งดทานผักฉุน 5 ชนิด

กินเจ เหตุใด ?...งดทานผักฉุน 5 ชนิด

การกินเจ ตั้งมั่นอยู่บนหลักธรรมสำคัญ สองประการ คือ


1. ดำรงชีวิตอยู่ด้วยอาหารที่ไม่เบียดเบียนผู้อื่น กล่าวคือ...
  • ไม่เอาชีวิตของสัตว์ทั้งหลาย มาต่อเติมบำรุงเลี้ยงชีวิตของตน 
  • ไม่เอาเลือดของสัตว์ทั้งหลาย มาเป็นเลือดของตน
  • ไม่เอาเนื้อของสัตว์ทั้งหลาย มาเป็นเนื้อของตน
2. ดำรงชีวิตอยู่ด้วยอาหารที่ไม่เบียดเบียนตนเอง

  การรับประทานสิ่งใดก็ตามที่ทำลายสุขภาพร่างกายของตนให้ทรุดโทรม คือการเบียดเบียนตนเอง ปัจจุบันวิทยาการเจริญก้าวหน้าได้พิสูจน์ยืนยันว่า เลือดและเนื้อของสัตว์ที่ถูกฆ่าตายนั้นเต็มไปด้วยพิษภัยมากมาย

นอกจากนี้ผู้ที่ถือศีลทานเจพึงต้องงดบริโภคพืชผักฉุนทั้ง 5 ชนิด ได้แก่ 
  • กระเทียม หมายรวมถึง หัวกระเทียม ต้นกระเทียม
  • หัวหอม หมายรวมไปถึง ต้นหอม ใบหอม หอมแดง หอมขาว หอมหัวใหญ่ หอมทุกชนิด
  • หลักเกียว ลักษณะคล้ายกระเทียม แต่มีขนาดเล็กและยาวกว่า
  • กุยช่าย คล้ายใบหอมแต่แบนและเล็กกว่า
  • ใบยาสูบ หมายรวมถึง บุหรี่ ยาเส้น ของเสพติดมึนเมาทุกชนิด
(หมายเหตุ : ผักชี คึ่นช่าย คนทานเจสามารถรับประทานได้ )

เหตุเพราะพืชผักฉุนทั้ง 5 แม้ไม่ใช่เนื้อสัตว์แต่ก็ส่งผลต่อการทำงานของอวัยวะหลักสำคัญของร่างกายนั่นเอง

ผักเหล่านี้ผักฉุนทั้ง 5 อย่าง เป็นผักที่มีรสหนัก กลิ่นฉุนแรง ส่งผลต่อพลังธาตุทั้ง 5 ในร่างกาย เป็นเหตุในอวัยวะภายในหลักทั้ง 5 คือ หัวใจ ไต ม้าม ตับ ปอด ทำงานไม่ปกติให้เ
มีฤทธิ์กระตุ้นจิตใจอารมณ์ให้เร่าร้อน หงุดหงิด โกรธง่าย

ผักฉุนทั้ง 5 ประเภทที่ให้โทษต่ออวัยวะหลักภายในทั้ง 5

  1. กระเทียม   มีผลต่อการทำงานของ หัวใจ  ซึ่งกระทบกระเทือนต่อ ธาตุไฟ  ในร่างกาย
  2. หัวหอม     มีผลต่อการทำงานของ  ไต      ซึ่งกระทบกระเทือนต่อ ธาตุน้ำ  ในร่างกาย
  3. หลักเกียว  มีผลต่อการทำงานของ  ม้าม    ซึ่งกระทบกระเทือนต่อ ธาตุดิน ในร่างกาย
  4. กุยช่าย      มีผลต่อการทำงานของ   ตับ    ซึ่งกระทบกระเทือนต่อ ธาตุไม้  ในร่างกาย
  5. ใบยาสูบ   มีผลต่อการทำงานของ ปอด  ซึ่งกระทบกระเทือนต่อ ธาตุโลหะในร่างกาย 

ดังนั้นการถือศีลกินเจ จึงไม่เพียงเกิดผลดีต่อจิตใจเท่านั้นยังครอบคลุมไปถึงการมีสุขภาพพลานามัยที่ดีอีกด้วย  เพราะร่างกายและจิตใจเป็นของคู่กันมีความสัมพันธ์ส่งผลถึงกัน

คนเราย่อมไม่อาจจะรู้สึกเบิกบานใจสดชื่นร่าเริงได้ หากร่างกายของเราเจ็บป่วยทรุดโทรมย่ำแย่

ค้นหาสูตรอาหารเจอร่อย....@เทศกาลกินเจ กินเจ อาหารเจ เมนูอาหารเจ

วันเสาร์ที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2558

ตุณฑิลชาดก - ชีวิตเป็นที่รักของสัตว์ทั้งหลาย

ตุณฑิลชาดก 


มีกุลบุตรชาวเมืองสาวัตถีคนหนึ่ง ได้บวชในพระพุทธศาสนา แต่มีนิสัยเป็นภิกษุกลัวตายมาก เพียงได้ยิน เสียงกิ่งไม้สั่นไหว ท่อนไม้ตก นกหรือสัตว์สี่เท้าร้อง แม้เสียงอื่นๆ เล็กๆ น้อยๆเท่านั้น ก็เป็นผู้ตกใจ กลัวง่ายรู้สึกเหมือนถูกภัย คือความตาย ขู่คุกคามจิตใจถึงกับเดินตัวสั่นเทิ้มไป ราวกับกระต่ายถูกหลาวแทงเข้าที่ท้อง ฉะนั้น

จากเหตุนั้น ภิกษุทั้งหลายจึงพากันสนทนา ในธรรมสภาว่า

ดูก่อนอาวุโส (ภิกษุแก่พรรษากว่าเรียกภิกษุที่อ่อนพรรษากว่า ว่าอาวุโส) ภิกษุรูปนั้น ช่างกลัวตาย ยิ่งนัก แค่ได้ยินเสียงอะไร ผิดปกติเล็กน้อย ก็ร้องพลางวิ่งพลาง หนีไปเสียแล้ว แทนที่ จะตั้งสติมนสิการ (กระทำในใจ) ว่า ก็ความตายของสัตว์ทั้งหลายเท่านั้น ที่เป็นของเที่ยง แต่ชีวิตนี้ ไม่เที่ยงเลย

ขณะนั้นพระศาสดาเสด็จมาถึง ตรัสถามว่า"พวกเธอสนทนากันด้วยเรื่องอะไรกันอยู่"

ครั้นภิกษุทั้งหลายกราบทูลให้ทรงทราบ พระศาสดาจึงตรัสสั่งให้เรียกภิกษุนั้นมา แล้วตรัสถาม

"เราได้ยินมาว่า เธอกลัวตายจริงหรือ"
"ถูกแล้วพระเจ้าข้า"

ได้คำตอบอย่างนั้น พระศาสดาจึงทรงหมายจะอบรมสั่งภิกษุทั้งหลาย โดยเอาเรื่อง ของภิกษุนั้น เป็นต้นเหตุ

"ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ไม่เฉพาะในปัจจุบันนี้เท่านั้น แม้ในชาติกาลก่อน ภิกษุนั้น ก็กลัวตายมาก เหมือนกัน" แล้วทรงนำเรื่อง ในอดีตมาตรัสเล่า

ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัต ครองราชสมบัติ อยู่ในนครพาราณสี

ปรากฏมี หมูท้องแก่อยู่ตัวหนึ่ง เป็นหมูที่มีนิสัยขี้ตกใจง่าย ครั้นพอครบกำหนด ก็ออกลูกมา ๒ ตัวเป็น ตัวผู้ ณ บริเวณไร่ฝ้ายแห่งหนึ่งแล้ว เลี้ยงดูลูกอ่อนทั้งสอง อยู่ที่บริเวณนั้น

อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่นอนหลับสนิทอยู่ในหลุมดิน พร้อมกับลูกๆ ก็ต้องสะดุ้งตื่นตกใจกลัว เพราะได้ยิน เสียงกระทบดินตุบๆ ดังใกล้เข้ามาทุกทีๆ ด้วยความกลัว ก็รีบลนลาน ลุกขึ้น วิ่งหนีไปจากหลุมนั้น อย่างเร็ว ทิ้งลูกน้อยทั้งสอง เอาไว้ในหลุมนั้น

ที่แท้แล้วมีหญิงชราคนหนึ่ง ซึ่งปกติอยู่บ้านใกล้ประตูนครพาราณสี เก็บฝ้าย ได้เต็มกระบุง จากไร่ฝ้ายแล้ว ก็เดินเอาไม้เท้า ยันพื้นดินมา ด้วยเสียงอันดัง เสียงนี้เอง ที่ดังแปลกๆ ทำให้แม่หมู ตกใจหนีไป เพราะความ กลัวตาย

หญิงชรา เมื่อเห็นแม่หมูวิ่งไป อย่างไม่คิดชีวิต จนไกลลิบหายไป ก็ให้นึกสงสารลูกหมู ที่ร้องหาแม่ อยู่ในหลุม จึงเอากระบุง ใส่ลูกหมูทั้งสอง นำไปเลี้ยงดูไว้ ที่เรือนของตน ตั้งชื่อ ให้ลูกหมูตัวพี่ว่า มหาตุณฑิละ ตัวน้องชื่อว่า จุลตุณฑิละ

ลูกหมูทั้งสองได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดี เสมือนดังเป็นลูกรัก ของหญิงชรานั้น จนกระทั่ง เติบใหญ่ สมบูรณ์ มีร่างกายอ้วนพี ชาวบ้านแถวนั้น จึงมักทาบทามหญิงชราว่า

"จงขายหมูทั้งคู่นั้น ให้แก่ฉันเถิด ฉันจะให้ราคา อย่างงามเชียว"
แต่หญิงชรา ยืนยันเด็ดเดี่ยว เสมอว่า
"ลูกของฉัน ฉันไม่ขาย"
แล้วไม่ยอมขายให้แก่ใครๆ เลย แม้สักคนเดียว

จนกระทั่งวันหนึ่งในงานมหรสพ มีพวกนักเลงสุรากลุ่มหนึ่ง ร่วมวงกันดื่มสุรากันสนุกสนาน เมื่อเนื้อกับ แกล้มหมด ก็พากันหารือว่า "เฮ้ย พวกเราน่าจะหาซื้อเนื้อ มาทำกับแกล้มเพิ่ม เอ! แล้วจะไปหา จากที่ไหน ดีหว่า"

คุยกันไปคุยกันมา ก็ได้ผลว่า ที่บ้านของหญิงชรานั้น เลี้ยงหมูเอาไว้ ดังนั้น จึงพากันถือไหเหล้า ตรงไป ยังที่นั้น แล้วถามว่า

"ยาย.......ยาย....... คุณยาย ขอให้คุณยายช่วยรับเอาเงินนี้ไว้ แล้วให้หมูตัวใดตัวหนึ่ง แก่พวกผม เถอะนะ"
จบคำของนักเลงสุรา หญิงชราก็ปฏิเสธทันควันว่า

"ไม่ได้หรอกหลานชาย หมูทั้งสองตัวนั้น เป็นเสมือนลูกฉันจริงๆ ฉะนั้น แม่ที่ดี จะให้ลูก ของตัวเอง แก่คนที่ต้องการจะกินเนื้อลูกตนนั้น ไม่มีหรอก"

แม้ถูกปฏิเสธ แต่พวกนักเลงก็ยังคงเซ้าซี้ เฝ้าอ้อนวอนแล้ว อ้อนวอนเล่าอยู่

"โธ่ ยาย ขึ้นชื่อว่าหมู มันเป็นเพียงสัตว์ จะให้เป็นลูกของคนจริงๆนั้น ไม่มีเสียล่ะ ยายอย่า เพ้อฝันไปเลย ขายมัน ให้แก่พวกฉันเถอะน่า"

ถึงจะพูดยังไงก็ตาม ก็ไม่สำเร็จ

จนสุดท้ายพวกนักเลงสุราจึงวางแผนใหม่ ชักชวนหญิงชราให้ดื่มเหล้า กระทั่งเห็นเมามายได้ที่แล้ว ก็หลอกว่า

"ยายจ๋า ..... หมูน่ะ! จะเลี้ยงมันเอาไว้ ให้ยากจนอยู่ทำไม นี่สิ!เงิน ยายเอาค่าหมู ไปเก็บไว้ ใช้จ่ายดีกว่านะ"

แล้วก็วางเหรียญกษาปณ์ (เงินตราที่ทำด้วยโลหะ) ใส่ไว้ในมือของหญิงชรา หญิงชรา ก็รับไว้ ด้วยสติเลอะเลือน จากฤทธิ์สุรา แล้วกล่าวว่า

"หลานเอ๋ย... ยายไม่อาจตัดใจให้ลูกมหาตุณฑิละได้ พวกเจ้าจงเอาลูกจุลตุณฑิละไปเถอะนะ"

"ก็ได้! แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ"

"โน่นแน่ะ! ที่กอไม้กอโน้น"

"อ้าว! ก็ดีสิ ยายช่วยส่งเสียงเรียกมันมาได้เลย"

"แต่ฉันต้องใช้อาหารล่อ ถึงจะเรียกลูกมาได้เร็วไว"

ได้ฟังอย่างนั้น นักเลงสุราจึงให้ค่าอาหารอีกส่วนหนึ่ง หญิงชราก็นำไปซื้อข้าว เอามาเท ให้เต็มรางหมู ที่วาง ไว้ใกล้ประตู แล้วจึงมายืนอยู่ใกล้ๆ ราง ส่วนพวกนักเลงสุรา ก็ตระเตรียมบ่วง พร้อมไว้ในมือ ยืนรออยู่ที่ตรง นั้นเช่นกัน จากนั้น หญิงชรา ก็ส่งเสียงร้องเรียกว่า

"ลูกจุลตุณฑิละจงมา ลูกจุลตุณฑิละ จงมากินอาหารเถิดลูก"

เสียงดังไปถึงกอไม้นั้น มหาตุณฑิละ ก็นึกแปลกใจขึ้นมาทันทีว่า "ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่เราไม่เคยเรียกจุลตุณฑิละก่อนเลย มีแต่เรียกเราก่อนทั้งนั้น แล้วคราวนี้ ไฉนเรียก แต่น้องเรา ตัวเดียวเล่า วันนี้ดูจะมีอะไรที่ผิดแปลกไป อาจจะมีภัย เกิดขึ้นแก่พวกเรา เป็นแน่แท้"

คิดอย่างนี้แล้ว มหาตุณฑิละจึงเรียกน้องชายมา บอกว่า "น้องเอ๋ย แม่ของเราเรียกหาเจ้า เจ้าจงไปซุ่มแอบดูให้รู้เรื่องก่อน ว่าเป็นเหตุใดกันแน่"

จุลตุณฑิละจึงออกจากกอไม้ไปลอบดูอยู่ ครั้นเห็นพวกนักเลง ยืนถือบ่วงอยู่ใกล้รางข้าว ก็รู้ทันทีว่า
"วันนี้ความตายคงจะมาถึงเราแล้วแน่ มรณภัย คุกคามรอเราอยู่ข้างหน้านี้เอง"

คิดแล้วก็หวาดกลัวความตายสุดใจ จึงหันกลับวิ่งหนีด้วยอาการสั่นทั้งตัว ไปหาพี่ชาย พอถึงแล้ว ก็ไม่อาจ จะยืนสงบ อยู่ได้ ตัวสั่นเทิ้มหมุนไปรอบๆ มหาตุณฑิละเห็นเช่นนั้น ก็รีบถามว่า

"น้องเอ๋ย วันนี้เจ้าหวาดกลัวอะไรมากมายปานฉะนี้ ถึงกับตัวสั่น หมุนพล่านอยู่"

จุลตุณฑิละจึงตอบด้วยเสียงสั่นสะท้านว่า

"วันนี้แม่เราเทข้าวใหม่เต็มรางข้าว แล้วยืนเรียกอยู่ ใกล้ๆ รางข้าวนั้น แต่มีอีกหลายคน มือถือบ่วงอยู่ใกล้ๆ ด้วย ทำให้อาหารนั้น ไม่น่าอร่อยเสียแล้ว ฉันไม่อยากไปกินข้าวนั้นเลย"

ฟังคำบอกเล่าแล้ว มหาตุณฑิละก็รู้ได้ด้วยปัญญาทันที จึงส่งเสียงดังก้องกังวานไกลขึ้นว่า

"น้องจุลตุณฑิละ จงรู้ไว้เถิดว่า ธรรมดาแม่ของเราเลี้ยงดูสุกรไว้ที่นี่ ย่อมเลี้ยงเพื่อประโยชน์ใด ประโยชน์นั้น ของเจ้า ได้ถึงที่สุด อย่างนั้นแล้ว ในวันนี้ ฉะนั้น จงอย่าคิดเสียใจเลย เจ้าอย่าสะดุ้งกลัวภัย จนตัวสั่น หมุนไป หมุนมา อย่าซ่อนเร้น อย่าหลบหนีไปไหน แม้จะไม่มีใครขัดขวาง ก็ตามที

"จุลตุณฑิละเอ๋ย น้องจงยินดีไปกินอาหารนั้นเถิด เพราะพวกเราถูกแม่นำมาเลี้ยงไว้ ก็เพื่อ ต้องการเนื้อ เป็นที่สุด ฉะนั้น เจ้าจงลงสู่ห้วงน้ำ ที่ไม่มีโคลนตม ชำระล้าง เหงื่อไคลทั้งหมด แล้วอาบทาด้วย เครื่องลูบไล้ใหม่ ซึ่งแต่ไหน แต่ไรมา มีกลิ่นหอม ไม่ขาดสายเลย"

ขณะที่มหาตุณฑิละสอนน้องอยู่ ให้กตัญญูต่อผู้มีคุณ และให้แกล้วกล้า ไม่กลัวตาย ยอมตอบแทน บุญคุณ ของหญิงชรานั้น เสียงธรรมได้กระจายดังก้อง ไปทั่วนคร พาราณสี เป็นที่น่าอัศจรรย์ ใหญ่หลวงนัก

ผู้คนทั้งหลาย ในนครพาราณสี ใครก็ตามที่ได้ยินเสียงธรรมแล้ว ได้พากันออกแสวงหา ติดตาม เสียงนั้นมา มีตั้งแต่พระราชา กระทั่งถึงยาจกเข็ญใจเลยทีเดียว ผู้คนทั้งหลาย เมื่อมาถึง บริเวณ กอไม้นั้น เหล่าราชบุรุษ ของพระราชา พากันถางพุ่มไม้ ปรับพื้นที่ ให้ราบเรียบ เพื่อทำเป็น ที่นั่งฟังธรรม แม้แต่ ร้านรวง ที่ขายสุราอยู่ก็ งดขาย มุ่งมาสู่ที่นี้ ส่วนพวกนักเลงสุรา ในที่นั้น ก็พากันทิ้งบ่วงในมือ แล้วยืน ฟังธรรม อยู่ในที่นั้นเช่นกัน ฝ่ายหญิงชราเอง ก็ได้สติ แจ่มใสขึ้น หายเมา เป็นปลิดทิ้ง

ในเวลานั้นเอง....เป็นขณะที่จุลตุณฑิละ กำลังงุนงงสงสัยอยู่ว่า

"พี่ของเราช่างพูดแปลกนักในวันนี้ ก็ตระกูลบรรพบุรุษของเราที่เคยมีมา ไม่มีการลงสู่ห้วงน้ำ แล้วจะอาบน้ำ ชำระล้างเหงื่อไคลที่ไหน การเอาเครื่องลูบไล้เก่าออกไป เอาเครื่องลูบไล้ใหม่ ที่มีกลิ่นหอมฟุ้ง อาบทา ก็ไม่เคยมีมาเลย พี่เราพูดอย่างนี้ หมายถึงอะไรกันหนอ"

คิดแล้วจึงถามว่า

"ห้วงน้ำอะไรหนอที่ไม่มีโคลนตม? อะไรหนอเรียกกว่าเหงื่อไคล? อะไรหนอคือเครื่องลูบไล้ใหม่? แล้วกลิ่นอะไร ที่ไม่ขาดหายมาแต่ไหนแต่ไรเลย?"

มหาตุณฑิละจึงตอบไปด้วยมุ่งหมายแสดงธรรมให้ปรากฏว่า

"ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงฟังให้ดี ....ธรรมะของบัณฑิตก็คือ ห้วงน้ำที่ไม่มีโคลนตม บาปกรรม ก็คือเหงื่อไคล ศีลก็คือ เครื่องลูบไล้ใหม่ ซึ่งแต่ไหนแต่ไรมา กลิ่นของศีลนั้น ไม่เคยขาดหายไป แม้ในกาลไหนๆ เลย

ส่วนกลิ่นดอกไม้นั้นหอมน้อย ขาดหายง่าย หอมทวนลมไม่ได้ แม้กลิ่นจันทน์ กฤษณา ดอกอุบล ดอกมะลิ ก็ไม่หอมทวนลม

แต่กลิ่นของผู้มีศีลหอมยิ่งกว่านั้น หอมมาก หอมทวนลมไปได้ ฟุ้งขจรไปทั่วทุกทิศ ทั้งในเทวโลก และ มนุษย โลก

ดังนั้นเหล่าคนผู้โง่เขลาไม่มีศีล ผู้ฆ่าสัตว์กินอยู่เป็นปกติ จึงเพลิดเพลินใจ ทำบาป ส่วนผู้รักษาชีวิต สัตว์ทั้งหลายอยู่ ผู้มีศึลไม่ฆ่าเป็นปกติ จะไม่เพลิดเพลินใจ ในการทำบาปเลย

ฉะนั้น ผู้มีปัญญารู้ธรรมะของบัณฑิตแล้ว ย่อมรื่นเริงใจ ดุจดวงจันทร์วันเพ็ญ ผู้รื่นเริงใจ อย่างนั้น เท่านั้น จึงจะกล้าสละชีพเพื่อธรรมะได้

น้องจุลตุณฑิละเอ๋ย คนผู้ไร้ศีล เมื่อทำปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จะเพลิดเพลินคือ พอใจว่า พวกเรา ได้กินเนื้ออร่อย จะให้ลูกเมียได้กินบ้าง ไม่รู้โทษของการปาณาติบาตว่า หากปาณาติบาต จนชินชา ทำกันมา สืบต่อมากมายนั้น จะเป็นไปเพื่อให้เกิด ในนรก จะเป็นไปเพื่อ ให้เกิดในกำเนิด สัตว์ดิรัจฉาน จะเป็นไปเพื่อให้เกิด ในลักษณะเปรต ซึ่งผลกรรม ของปาณาติบาต ที่เบาที่สุดก็คือ จะเป็นไปเพื่อให้ เกิดเป็นมนุษย์ ที่มีอายุสั้น

ฉะนั้นเมื่อไม่รู้ คนโง่ย่อมสำคัญบาปว่าเป็นเหมือนน้ำผึ้ง ตลอดเวลาที่บาป ยังไม่ให้ผล แต่เมื่อใด บาปให้ผล เมื่อนั้นคนโง่ก็จะเข้าถึงทุกข์คนเขลาเบาปัญญา จึงมักเที่ยวทำบาปกรรม ที่เป็น เหมือนศัตรู ซึ่งมีผลเผ็ดกรรม ที่มีผลเผ็ดร้อนนั้น ก็ทำให้ตน ต้องมีน้ำตานองหน้า ร้องไห้ไปพลาง เสวยผลกรรมไปพลาง

แล้วเมื่อความตายมาถึงตน สัตว์ทั้งหลายก็พากันสะดุ้งกลัวต่ออาชญา (โทษภัย) กันหมด เพราะชีวิต เป็นที่รัก ของสัตว์ทั้งหลายในโลก ฉะนั้น เอาตนเป็นเครื่องเปรียบเทียบ แล้วก็ไม่ควรเบียดเบียดกัน ไม่ควรฆ่ากัน

"น้องจุลตุณฑิละ เจ้าอย่าเศร้าโศก อย่าร้องไห้เลย ขึ้นชื่อว่าความตาย ไม่ใช้เกิด เฉพาะเราเท่านั้น แม้สัตว์ที่เหลือทั้งหลาย ก็ต้องมีความตายเช่นกัน สัตว์ผู้ไม่มีศึล อยู่ในภายใน ย่อมจะกลัวตาย แต่ผู้สมบูรณ์ ด้วยการประพฤติศีล ย่อมเป็นผู้มีบุญ คือจะไม่กลัวตาย เพราะฉะนั้น เราทั้งสองพึง ยินดีสละชีวิต เพื่อบูชาธรรมเถิด"

มหาตุณฑิละแสดงธรรมด้วยเสียงอันไพเราะก้องกังวาน เมื่อสิ้นเสียงจบลง ฝูงมหาชนที่นั่น ต่างพากัน ปรบมือ พร้อมทั้งชูผ้า จำนวนพัน โบกไสว แล้วท้องฟ้า ก็ดังกระหึ่มไปด้วย เสียงสาธุการ

พระเจ้าพรหมทัตก็ทรงชื่นชม เคารพยกย่องมหาตุณฑิละยิ่งนัก จึงประทานยศให้แก่ หญิงชรา ทรงขอรับ เอาสุกรทั้งสองพี่น้อง ไว้ในพระราชวัง ทรงให้อาบด้วยน้ำหอม ให้ห่มผ้า ให้ไล้ทาตัว ด้วยของหอม ให้ประดับ แก้วมณีที่คอ แล้วทรงนำเข้าไปสู่พระราชวัง สถาปนาไว้ ในตำแหน่ง ราชบุตร ทรงให้มีบริวาร คอยรับใช้ อย่างมากมาย

และทุกวันอุโบสถ มหาตุณฑิละจะแสดงธรรม ให้ศีล แก่ข้าราชการบริพาร ทั้งหลาย แม้แต่ชาว นครพาราณสี และชาวกาสิรัฐทั้งหมด ก็พลอยได้ฟังธรรม รักษาศีล ๕ ศีล ๘ กันทุกคน ดังนั้น ตราบเท่าที่ มหาตุณฑิละ ยังมีชีวิตอยู่ ขึ้นชื่อว่า เรี่องโกงกินกันนั้น ไม่มีเลย

จนกระทั่งถึงเวลาแห่งการสวรรคตของ พระเจ้าพรหมทัต มหาตุณฑิละ จึงให้ประชาชน ถวายพระเพลิง พระสรีระ ของพระองค์ เมื่อเสร็จแล้ว ก็ให้จารึกคัมภีร์ การวินิจฉัย คดีความเอาไว้ แล้วบอกว่า

"ท่านทั้งหลายจงใช้คัมภีร์นี้ตัดสิน ในการพิจารณาคดีเถิด"

แล้วแสดงธรรมแก่มหาชน สั่งสอนในเรี่องของความไม่ประมาท จากนั้นแล้ว ก็เข้าสู่ป่าไป พร้อมกับ จุลตัณฑิละ ทั้งๆ ที่หมู่มหาชน พากันร้องไห้ คร่ำครวญอยู่ ซึ่งคำสอนของ มหาตุณฑิละ ในครั้งนั้น เป็นไปยาว นานถึง ๖ หมื่นปีทีเดียว

พระศาสดาครั้นทรงแสดงชาดกจบแล้ว ทรงประกาศสัจจะ ซึ่งในที่สุดแห่งสัจธรรมนั้น ก็ทำให้ ภิกษุ ผู้กลัวตาย ดำรงอยู่ในโสดาปัตติผลได้ แล้วตรัสว่า

"พระเจ้าพรหมทัต ในครั้งนั้น ได้มาเป็นพระอานนท์ในบัดนี้ จุลตุณฑิละ ได้มาเป็น ภิกษุผู้กลัวตาย นี่เอง ชาวเมืองทั้งหมด ได้มาเป็นพุทธบริษัทในบัดนี้ ส่วน มหาตุณฑิละ ก็คือเราตถาคต"


วันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2558

พิจารณาถึงความเจ็บปวดของเวไนย...ในใจก็จะบังเกิดความเมตตา - หย่งชี่เซียนถง เมตตาประทานพระโอวาท

พิจารณาถึงความเจ็บปวดของเวไนย...ในใจก็จะบังเกิดความเมตตา 

หย่งชี่เซียนถง  เมตตาประทานพระโอวาท


"ลองคิดดูสิว่าจิตใจของตนนั้น ทุกวันกำลังคิดถึงอะไร คิดดีมากกว่า หรือคิดไม่ดีมากกว่า?  บำเพ็ญธรรมต้องเริ่มต้นแก้ไขที่จิตใจก่อน อย่างเช่นพี่ๆชอบกินเนื้อสัตว์ พี่ๆอดใจไว้ชั่วครู่ไม่ไปกินมัน นั่นเป็นเพียงการสะกดมันเอาไว้ ตอนนี้อดทนไม่กินเนื้อสัตว์ได้ แต่ความอดทนนั้นก็ไม่ยาวนาน

ดังนั้นต้องเริ่มพิจารณาที่จิตใจก่อน ต้องคิดดูว่าเนื้อสัตว์เหล่านั้น หากพี่ๆกินเขา เขาก็จะเจ็บปวด เขาก็เป็นเหมือนพี่ๆที่อยากมีชีวิตที่แข็งแรงต่อไป เมื่อพิจารณาถึงความเจ็บปวดของเวไนยแล้ว ในใจก็บังเกิดจิตเมตตา พี่ๆก็จะไม่อยากทานเนื้อสัตว์ไปเองโดยปริยาย นี่ก็คือการเริ่มต้นบำเพ็ญที่จิต!"

บทความที่ได้รับความนิยม